Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
blogiblog4u.pl blogiblogasek.pl katalog stronwjo.pl avataryavatary.ork.pl czcionkiczcionki.joe.pl aliasydai.pl, ork.pl, j6.pl tapety tapety.joe.pl obrazkiobrazki na NK
Online: ---
zdrowie i choroby nieruchomości na mapie
Nelson Mandela czyli kolejna hipokryzja zachodnich polityków / cz. 2

mentat

:: mentat ::

Nelson Mandela czyli kolejna hipokryzja zachodnich polityków / cz. 2

Madiba Nelson Rolihlahla Mandela
Mandela był Murzynem, synem wodza plemiennego i jednej z czterech jego żon, urodził się w 1918 roku, zachodnie imię Nelson nadał mu chrześcijański misjonarz, jego właściwe klanowe imię to Madiba. Jako pierwszy w swojej rodzinie ukończył szkołę elementarną, następnie skończył studia prawnicze. Już jako student zaangażował się w walkę na rzecz praw Murzynów w RPA. W 1942 roku wstąpił do lewicowej partii Afrykański Kongres Narodowy (ANC), w 1950 roku zaczął nią kierować. W 1960 roku władze RPA dokonały masakry uczestników protestu w Sharpeville (zabijając 69 oraz raniąc 180 manifestantów) i zdelegalizowały ANC [podczas podobnych protestów w latach 1976-77 policja zastrzeliła łącznie blisko 600 manifestantów]. W 1961 roku Madiba założył i został przywódcą tajnego zbrojnego skrzydła ANC - Umkhonto we Sizwe, po polsku: Włócznia Narodu (skrót: MK). Następnie z jego polecenia bojownicy/terroryści MK dokonywali licznych sabotaży i zniszczeń instalacji korporacyjnych, kluczowych dla gospodarki RPA (np. zakładów przeróbki węgla kamiennego), oraz podkładali bomby w instytucjach białych kapitalistycznych władz (np. w urzędach). W 1962 roku Madiba został aresztowany i oskarżony o dokonywanie sabotaży oraz przygotowywanie inwazji obcych państw. W prawie RPA sabotaż gospodarczy był identyfikowany jako zdrada stanu, za co groziła kara śmierci. Madibę skazano na dożywotnie pozbawienie wolności (po tym jak znaleziono w nalocie na siedzibę ANC jego notatki o „wojnie partyzanckiej”). Jednak jego organizacja działała dalej, dokonując kolejnych zamachów (terrorystycznych), np. w 1982 roku atakując elektrownię atomową w Koebergu; w 1983 roku detonując w godzinach szczytu samochód pułapkę na głównej ulicy Church Street, przed siedzibą dowództwa sił powietrznych, w efekcie czego 19 osób poniosło śmierć na miejscu a ponad 130 zostało rannych, przy czym ofiarami byli także cywile, kobiety i Murzyni (bezpośredni rozkaz tego zamachu wydał przyjaciel Madiba, Oliver Tambo, z którym Madiba wcześniej kierował ANC i prowadził pierwszą murzyńską kancelarię prawną w RPA). ANC w sumie w latach 1980-87 dokonała setek zamachów (terrorystycznych), podkładając i detonując bomby, montując miny-pułpki na drogach z których korzystali biali farmerzy, itp. (w efekcie wybuchu samych min, życie straciło 125 osób, prawie wyłącznie cywile). Ponadto w obozach ANC, znajdujących się w państwach sąsiednich, członkowie ANC masowo torturowali i zabijali jeńców. Pytany o to Madiba, zawsze odpowiadał coś w brzmieniu: gdy inne pokojowe metody zostały zablokowane, pozostaje już tylko przemoc. W 1985 roku zaproponowano mu zwolnienie warunkowe, w zamian, że podpisze oświadczenie, iż wyrzeka się przemocy - odmówił. Madiba z więzienia wyszedł dopiero w 1990 roku, po 27 latach pozbawienia wolności, gdy ANC zostało zalegalizowane. Dopiero w 1992 roku przeprowadzono w RPA demokratyczne referendum ws apartheidu i na mocy jego wyników dopiero wtedy segregację rasową w RPA zniesiono. Następnie Madiba został ponownie kierownikiem ANC i w 1994 roku wygrał pierwsze wolne wybory w RPA, obsadzając parlament członkami ANC i zostając prezydentem kraju. W 1995 roku Madiba powołał Komisję Prawdy i Pojednania, która m.in. amnestionowała wszystkich autorów zamachów (terrorystycznych), tortur i egzekucji z ANC. Partyzantów/terrorystów z Włóczni Narodu Madiba wcielił do SANDF – armii RPA (do nowej armii wcielił także bojowników/terrorystów z organizacji APLA, których również wcześniej amnestionował). Pełnił funkcję prezydenta do 1999 roku. Zmarł 5 grudnia 2013 roku, w wyniku choroby płuc, w wieku 95 lat. ANC nadal rządzi krajem.


Władze w krajach zachodnich a idee wolnościowe Mandeli
Państwa zachodnie niezmiennie dokonywały najazdów zbrojnych na Afrykę, mordowały w niej tubylców, czyniły z nich eksportowych niewolników lub sługi na podbitych przez siebie terenach. W 1885 roku na Konferencji Berlińskiej państwa Europy Zachodniej i USA – bez udziału, zgody a nawet wiedzy Afrykanów – dokonały rozbioru Afryki pomiędzy siebie (najwięcej zagarnęły Francja i Wielka Brytania). Znajdujące się w Afryce kolonie i marionetkowe państwa zaczęły uzyskiwać niepodległość i względną suwerenność dopiero w latach 1950-75. Jednakże faktycznie rządy i korporacje państw zachodnich cały czas mieszają się w politykę wewnętrzną państw afrykańskich, łapówkami, pożyczkami, agenturami oraz zbrojnie wybierając w nich władze i tworząc prawa. Wspierają okrutnych dyktatorów w zamian za możliwość łupienia surowców, zadłużają afrykańskie kraje w Banku Światowym i Międzynarodowym Funduszu Walutowym aby móc narzucać im decyzje polityczne, prowadzą nielegalne operacje tajnych służb i atakują zbrojnie pod pretekstami „misji stabilizacyjnych, prodemokratycznych oraz pokojowych” (np. ataki na Mali, Libię, Somalię, czy Kongo oraz wspomaganie armii w Egipcie, w celu ustawienia u władzy prozachodnich antydemokratycznych rządów).


Zachodni kapitaliści zniewolili i porwali z kontynentu ok. 20 milionów Afrykanów, aby – pozbawieni jakichkolwiek praw – pracowali w ich gospodarstwach oraz plantacjach w USA, w ich farmach i kopalniach w koloniach w Ameryce Południowej oraz usługiwali w Europie (w handlu niewolnikami przodowali Portugalczycy, Hiszpanie i Anglicy; ok. 1/3 niewolników umierała już podczas transportu statkami) [Polacy również kupowali i posiadali niewolników, np. królowie Stefan Batory i Jan III Sobieski, moralista i pedagog Andrzej Fredro, książęta Czartoryscy, Radziwiłowie, Ossolińscy, Lubomirscy i liczni biskupi]. Chrześcijański Zachód powoływał się na Biblię, stwierdzając, że sam Bóg usankcjonował w tej książce istnienie niewolnictwa (np. Księga Wyjścia rozdz. 21). Na tereny USA sprowadzono pierwszych niewolników już w 1612 roku, zaś sam ojciec-założyciel, twórca konstytucji USA i pierwszy prezydent USA George Washington posiadał setki niewolników, którzy pracowali na jego ogromnych plantacjach.


Dopiero pod koniec XVIII wieku nieliczne państwa zachodnie zaczęły wprowadzać zakaz niewolnictwa. Na Zachodzie pierwsza prawnie zakazała niewolnictwa Francja w 1794 roku, lecz zakaz ten zniósł Napoleon Bonaparte już w 1802 roku. Kongres Wiedeński w 1815 roku zakazał handlu niewolnikami, lecz nie zakazał ich posiadania. Faktycznie niewolnictwo zostało zakazane w państwach zachodnich dopiero w 1926 roku, mocą decyzji Ligi Narodów.


Jednak mimo tego, że kolorowi nie mogli już być oficjalnymi niewolnikami, nadal pozostali w krajach zachodnich niższymi rasami, wykorzystywanymi i pozbawionymi praw. Tak jak samo niewolnictwo, tak i dyskryminacja rasowa, przetrwały najdłużej w krajach kapitalistyczno-demokratycznych (kraje o ustrojach komunistycznych czy islamskich o wiele wcześniej wyzbyły się tych niesprawiedliwości). W USA dyskryminacja rasowa stała się prawem od razu po zakończeniu wojny secesyjnej (niby wyzwalającej Murzynów), gdy usankcjonowano ją w prawach stanowych zwanych Prawami Jima Crowa (Jim Crow to USAńskie pogardliwe określenie Murzynów). Prawa te zakazywały małżeństw i konkubinatów z kolorowymi, głoszenia idei równouprawnienia dla Murzynów oraz Indian, prowadzenia szkół wielorasowych, wymiany podręczników pomiędzy rasami, wspólnych restauracji, toalet, pociągów, a nawet ławek w parku, itp. pod karą więzienia. Ponadto w USA powstało wiele wpływowych organizacji rasistowskich, takich jak np. Ku Klux Klan, który działa w USA do dziś (w XX wieku członkami KKK byli USAńscy gubernatorzy, senatorowie i sędziowie Sądu Najwyższego). Segregację rasową w USA zniesiono dopiero w 1964 roku; pierwszy Murzyn zasiadł w senacie USA dopiero w 1966 roku. Zaś w Izraelu segregacja rasowa i dyskryminacja religijna mają miejsce do dnia dzisiejszego i są one zapisane w izraelskim prawie (przeciwko czemu bezskutecznie protestują organizacje międzynarodowe) – są miejsca i środki transportu tylko dla Żydów (przy czym w nich są jeszcze wydzielone strefy tylko dla mężczyzn); w kraju tym może się osiedlić tylko osoba narodowości żydowskiej dodatkowo wyznająca wyłącznie judaizm (każdy przyjmujący obywatelstwo izraelskie musi złożyć przysięgę, stanowiącą o tym, że Izrael jest krajem demokratycznym i będzie wierny rządowi Izraela); ponadto w Izraelu (którego większość terytorium to ziemie zagarnięte w czasie wojen agresywnych) może uzyskać obywatelstwo, prawo pobytu oraz prawo własności i dzierżawy nieruchomości wyłącznie uchodźca narodowości żydowskiej (Arabowie wygnani w czasie wojen nie mają w ogóle możliwości ubiegania się o możliwość powrotu na ziemie okupowane przez Izrael, mimo że ich przodkowie mieszkali tam od setek lat); wioski palestyńskie zostały odgrodzone od osiedli żydowskich pięciometrowym murem o łącznej długości ok. 700 km a przejście przez jego bramy wiąże się z kontrolą osobistą dokonywaną przez żołnierzy izraelskich, itd.


W okresie panowania apartheidu, rasistowskie totalitarne władze RPA były cały czas bezkrytycznie i silnie wspierane przez zachodnie państwa demokratyczno-kapitalistyczne. Rządy i media USA, Wielkiej Brytanii, Francji i Izraela wspierały reżim w RPA. W zamian władze RPA zapewniały zachodnim korporacjom możliwość taniego wydobywania licznych surowców na południu Afryki, gdzie w niebezpiecznych kopalniach, za głodowe stawki, pracowali murzyni, którym nie wolno było nawet założyć związku zawodowego czy podjąć strajku (średnia stawka wynagrodzenia Murzyna w przemyśle przetwórczym wynosiła 1/6 tego co zarabiał biały, a w górnictwie 1/21). Ponadto NATO hojnie wspierało wojsko, policję i tajne służby RPA, traktując ten kraj jako swojego głównego sojusznika w dolnej Afryce, bliskiego współpracownika w zimnej wojnie. [Dzisiaj reżimy zachodnie na analogicznej zasadzie wspierają antydemokratyczne władze w Arabii Saudyjskiej, Kuwejcie, Mali czy Egipcie]


Przeciwnie rasistowskie władze w RPA były oceniane przez państwa komunistyczne oraz arabskie i muzułmańskie – rządy z Paktu Warszawskiego, Ameryki Południowej, Północnej Afryki, Dalekiego Wschodu i inne stale domagały się aby władze RPA zaczęły przestrzegać praw człowieka i dopuściły do demokratycznych wyborów, jednak ich głosy na forum międzynarodowym były zakrzykiwane przez zachodnie państwa kapitalistyczne. ONZ nie mogło przedsięwziąć żadnej prodemokratycznej inicjatywy odnośnie RPA, gdyż wszelkie sprawiedliwe głosy były zakrzykiwane przez USA, Wielką Brytanię i Francję – stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, posiadających prawo weta. Jedyne co ONZtowi udało się zrobić, to w 1966 roku uznać apartheid za zbrodnię przeciwko ludzkości, ale nie poszły za tym jakiekolwiek kroki ze strony państw zachodnich (analogicznie dzisiaj: ONZ oraz Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości nakazały Izraelowi natychmiastowe wycofanie się z ziem okupowanych w 1968 roku, stwierdziły że kolejne ataki wojskowe Izraela są zbrodnicze, uznały mur zamykający Palestyńczyków za sprzeczny z prawem „mur apartheidu”, itd., itp. ale nic z tego nie wynikło, bowiem USA wetuje w Radzie Bezpieczeństwa wszelkie sankcje skierowane na Izrael, a sam Izrael nie przystąpił do konwencji międzynarodowych, umożliwiających zagraniczne sądzenie jego zbrodni).


Ruchy równościowe zwalczano w RPA właśnie pod pretekstem walki ze złym komunizmem (dziś takim pretekstem jest: walka z terroryzmem). Władze RPA wiedziały, że pod tym pretekstem mogą dokonywać najcięższych zbrodni, a one i tak zostaną zaaprobowane przez zachodnią opinię publiczną (zresztą w USA było analogicznie, np. z Makkartyzmem czy atakami na Koreę, Wietnam, Gwatemalę, Kubę, Chile czy Kambodżę). Już w 1956 roku władze RPA aresztowały pod tym pretekstem i oskarżyły o zdradę stanu 156 działaczy równościowych ANC. Pod tym pretekstem przez dziesiątki lat odbywały się codzienne prześladowania murzyńskiej opozycji.


Głosuj (0)

13/12/2013 11:54:38 kalendarza gregoriańskiego [Powrót] Komentuj